Przedstawione fakty zostały opracowane w oparciu o istniejące, oryginalne materiały archiwalne.

1261- Wołczyn otrzymuje od księcia Henryka III z Wrocławia prawa miejskie. Z ich treści wynika możliwość istnienia już kościoła katolickiego.
1383 - W dawnych aktach, znajdujących się w archiwum Archidiecezji Wrocławskiej, istnieje wzmianka, że 08.04.1383 r. duchowny katolicki Piotr (Mikołaj) Sendechen zakupił czynsz (dzierżawę) na dobrach Roszkowic i Sierosławic.
1410 - Książę oleśnicki Konrad Biały Młodszy potwierdza zmiany właścicieli Wołczyna. W dokumencie istnieje wzmianka o istnieniu kościółka ad B. Mariam Virginem (św. Barbary).
1500 - Przy Zaułku Wrocławskim (róg obecnie ul. Kościelnej i ul. Namysłowskiej) istnieje od ponad 300 lat mało widoczny kościółek drewniany p.w. św. Barbary z drewnianą wieżyczką i jednym dzwonem. Często spalony, lecz ponownie odbudowany stał tam do pożaru w 1588 r. Wcześniej, w 1564 r. został przejęty przez protestantów ewangelików (księdzem ewangelickim był wówczas Adam Pockwitz).
1536 - Po śmierci katolickiego księcia Karola I z Oleśnicy reformacja przechodzi i na teren Wołczyna. Ewangelicy wołczyńscy początkowo chodzą do kościoła w Brzezinkach. Przejście tutejszych katolików na religię protestancko-ewangelicką odbywało się stopniowo w latach 1527-1564, kiedy to ostatni ksiądz katolicki zmuszony został do przejścia do Rożnowa. W ówczesnych czasach o religii poddanych w danym księstwie decydowała zasada uchwalona w 1555 r. w Augsburgu przez stany katolickie i protestanckie - „ Cuius regio, eius religia ”. Kościół w Wołczynie stał się ewangelicki, jak wyżej wspomniano, dopiero w 1564 r., kiedy to wdowa po katolickim właścicielu Wołczyna, Dorota z Pasadowskich, z domu Nawoy, wyszła za mąż za protestanckiego właściciela ziemskiego Pawła von Studnitz zwanego też Gierałtowskim. Około 1591 r. ksiądz ewangelicki Daniel Gregorovicus wprowadza w Gierałcicach przemienne nabożeństwa i ewangelickie i katolickie.
1564 - Parafię wołczyńską opuszcza ostatni ksiądz katolicki i przechodzi do Rożnowa. Do roku 1851 katolicy z Wołczyna nie mają własnego kościoła.
1798 - Książę biskup wrocławski w dniu 15.02.1798 r. za 1000 talarów kupuje w Wołczynie pierwszą działkę z domem przy placu Zamkowym (obecnie plac Partyzantów) od właściciela Wołczyna Augusta Leopolda z Pasadowskich.
Jest to budynek przyszłej Katolickiej Szkoły Rodzinnej, otwartej w dniu 6.02.1855 r. dla dzieci katolickich z Wołczyna i okolic.
1847 - Mała grupa miejscowych katolików, w zależności od miejsca zamieszkania, uczęszcza do kościołów w : Bogacicy, Włochach lub Świniarach Wielkich. Do tej grupy zalicza się również właściciel zajazdu pocztowego w Ligocie
Wołczyńskiej Luis Villain, katolicki potomek francuskiego żołnierza napoleońskiego z roku 1807-1808 Villain był pocztomistrzem na trasach :
Brzeg-Namysłów-Wołczyn-Byczyna, Wołczyn-Byczyna i Wrocław-Oleśnica-Wołczyn-Kluczbork. Dzięki staraniom naczelnika poczty L.Villaina katolicy kupują w Ligocie Wołczyńskiej pod numerem 20 dom wraz z budynkami z przeznaczeniem na salkę modlitewną-kapliczkę. Koszty zakupu, wynosząc 2500 talarów, pokrywa wrocławski książę-biskup Melchior (zakupu dokonano w 1846 r.). Miejscowi katolicy dokupili jeszcze działkę nr 95 za 595 talarów. Nie ma danych, że była to oberża. W budynku piętrowym na działce nr 20 na piętrze mieściła się salka modlitewna i sala lekcyjna. Na parterze mieszkał ksiądz katolicki i kantor organista nauczyciel. Pierwszym księdzem był tam kurat (senior) Henryk Kienel.
1850 - Jakub Spiegel z Rychtala montuje w tej salce organy.
1851 - W dniu 18 sierpnia 1851 r. następuje poświęcenie w/w kapliczki przez księdza katolickiego z dekanatu z Bogacicy Funke (imienia brak). Ksiądz Funke był też inspektorem szkolnym powiatu kluczborskiego. W dniu 31 sierpnia 1851 r. przybywa na stałe do Wołczyna ksiądz katolicki, wspominany wyżej, kurat (senior) Henryk Kienel (zmarł 07.12.1852 r.). Pocztmistrz Luis Villain i właściciel zajazdu Józef Jakisz z Wołczyna są pierwszymi przewodniczącymi Rady Kościelnej, wybranej w 1851 r. Z tego roku też pochodzi piękna pieczęć kościoła katolickiego. Istniejące oryginalne dokumenty nic nie wspominają o specjalnych zasługach L. Villaina. Dokładniejsze informacje można będzie uzyskać po odzyskaniu odręcznie pisanej gotykiem kroniki kościoła katolickiego w Wołczynie pisanej od 1867 r. do 1947 r. Odzyskać należałoby też książkę historię parafii katolickiej Wołczyna pt. „Chronik der katholischen Kirchengemeinde Konstadt” z 1875 r., autorstwa Petera A.
Do parafii katolickiej Wołczyna należą od 1851 r. katolicy z następujących miejscowości: Wołczyn, Ligota Wołczyńska, Brynica, Wąsice Wieś, Wąsice Nowe, Gierałcice, Zabagne {(Gierałcice Małe), nie Zabagnie!, gdyż ,,Zabagnie” to średniowieczna nazwa karczmy przy drodze z Wołczyna do Gierałcic!}, Brzezinki, Unieszów, Skałągi, Kolonia Skałąska, Ligota Mała.
1851 - W powstałej parafii katolickiej jest razem ok. 400 katolików. Po 287 - letniej przerwie znów odprawiane są nabożeństwa katolickie w poświęconej kapliczce salce modlitewnej w Ligocie Wołczyńskiej. Oto krótka informacja o ówczesnym duszpasterzu.
Ksiądz Henryk (Heinrich) Kienel urodził się w 1822r. w Oleśnie Śląskim jako syn tamtejszego burmistrza. Na placówkę duszpasterską Wołczyna z siedzibą w Ligocie Wołczyńskiej przybył w dniu 31 sierpnia 1851 r. Placówka ta, oprócz Wołczyna i Ligoty Wołczyńskiej, obejmowała 10 miejscowości (zostały one wymienione w I części niniejszej historii). Ostatnią mszę św. celebrował jeszcze w niedzielę 5 grudnia 1852 r. (jego spowiednikiem był ksiądz Galański z Byczyny). Zmarł 7 grudnia 1852 r. na cholerę. Pogrzeb odbył się w Wołczynie 10 grudnia 1852 r. „ Niech grób ten po wsze czasy dla wszystkich katolików będzie miejscem błogosławionym” (zapis L.Villaina przewodniczącego Rady Kościelnej z dnia 19 stycznia 1853 r.). Dane te pochodzą z Księgi zgonów tom I (1851 1927), s. 10-14.
1852-1857 - Następcą ks. H. Kienela zostaje ks. Henryk Nalepa, który zapoczątkował budowę kościoła w Wołczynie.
Zatrudnił pierwszego nauczyciela - Franza Woituna, gdyż 6 lu-tego 1855 r. w Wołczynie otworzono Katolicką Szkołę Rodzinną dla dzieci katolickich . Za kadencji ks. Nalepy przybył do parafii Bogumił Szoltysek, sołtys dziedziczny Markotowa Dużego, wielki zwolennik budowy kościoła i szkoły w Wołczynie ( istniała fundacja jego imienia).
W październiku 1856 r. ks. H. Nalepa wystąpił do księcia-biskupa wrocławskiego z planem budowy kościoła w Wołczynie. W lipcu 1857 r. ks. Nalepa zostaje przeniesiony na Górny Śląsk. Po nim proboszczem i jednocześnie budowniczym kościoła p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP („czerwonego” ) został ks. Leopold Nerlich. Był kaznodzieją, który głosił kazania w sąsiednich parafiach a nawet na Górze św. Anny. Wszędzie tam zbierał dobrowolne datki, przeznaczając je na budowę kościoła.
20.09. 1857 r. - Katolicka placówka duszpasterska w Wołczynie staje się samodzielną parafią (notatki z protokołów Rady Parafialnej).
25.10. 1859 r. - Książę biskup z Wrocławia wydaje decyzję budowy kościoła w Wołczynie, plan zatwierdzono już 26.05. 1857 r.
19.11. 1859 r. - W dniu św. Elżbiety położono kamień węgielny pod kościół. Budowę rozpoczęto według planu i pod kierownictwem znanego architekta wrocławskiego Alexisa Langera, mistrza budowlanego z Kłodzka, budowniczego, m.in. kościoła św. Michała we Wrocławiu, Kościoła Mariackiego w Katowicach, kościoła parafialnego w Bielawie na Dolnym Śląsku oraz kościoła w Tułach, powiat Olesno Śląskie (pierwszy plan budowy kościoła katolickiego w Wołczynie został opracowany przez Johanna Schwarza, mistrza budowlanego z Opola, który nie został zaakceptowany przez księcia biskupa wrocławskiego).
1859-1861 - Trwa budowa kościoła przy ul. Zamkowej (obecnie ul. Kościelna). Prowadził ją mistrz budowlany i radny z Wołczyna Deditius, natomiast prace ciesielskie wykonywał mistrz ciesielski, również z Wołczyna, A. Hoppe.
Największymi (najbardziej znaczącymi) darczyńcami i dobrodziejami w tym czasie byli:
- Daniel Bierwagen (zmarł 25.06. 1868 r.) długoletni burmistrz Wołczyna. Pokrył on też dużą część kosztów budowy nowej wieży kościelnej obecnego kościoła św. Teresy.
- Wspominamy już wyżej Bogumił Szoltysek (zmarł 28.07. 1860 r. w Wołczynie).
- Józef Ogórek (istniała fundacja jego imienia). Bliższych danych o jego osobie, w chwili obecnej, brak.
09.06. 1861 r. - Książę - biskup z Wrocławia, Henryk Foerster w niedzielę poświęca wybudowany kościół. Już rok wcześniej 28.07. 1860 pierwszy raz zabrzmiały dzwony tej świątyni. Działo się to podczas pogrzebu B. Szoltyska, który jak wcześniej wspomniano, był wielkim zwolennikiem budowy kościoła. Koszt budowy kościoła i plebanii (wybudowanej przez proboszcza ks. Nerlicha w 1862 r.) wyniósł 30 000 talarów. Po kilku dniach gwałtowna burza uszkadza okna i ambonę nowo wybudowanej świątyni.
03.06 1862 r. - Kościół otrzymał miano "parafialnego".
13.06 1862 r. - Książę - biskup Henryk Foerster podpisał akt erekcyjny. W Wołczynie powstaje parafia katolicka (fakt ten potwierdzono oficjalnie kopią aktu erekcyjnego z 13.06.1862 r.)
1865-1866 - Ksiądz proboszcz - ks. H. Nerlich, prowadzi budowę szkoły katolickiej w Wąsicach.
1867 - Parafię wołczyńską opuszcza ks. Nerlich, odchodzi do Krzyżowic k. Raciborza, a stamtąd w 1882 r. przechodzi do Piekar i tam buduje Kalwarię. W Wołczynie przebywał od drugiego lipca 1857 do 1867. Zmarł w Piekarach Śląskich 20.07. 1895 r. Był tam księdzem, arcyksiędzem i arcykapłanem Katedry.
Po odejściu ks. Leopolda Nerlicha proboszczem w Wołczynie zostaje ks. Anton Reimann, który sprawuje tę funkcję w latach 1867-1888 (brak informacji o jego działalności w tym okresie). W 1888 ks. Reimann zostaje przeniesiony na stanowisko dziekana w Namysłowie. Od 28 listopada 1888 parafię wołczyńską obejmuje ks. Antoni Cyran. Podczas jego kadencji został pomalowany i odnowiony kościół parafialny, dobudowano nowe wejście na chór organowy, istniejące do dzisiaj. Niestety, choroba uniemożliwiła mu dalsze działania. Ks. A. Cyran zmarł we Wrocławiu w 1902 r., pochowano go w Bytomiu. Podczas choroby proboszcza zastępstwo przyjmuje ks. Hermann Fiebig. W październiku 1903 r. zmienia go ks. Karol Brysch, zarządza parafią do kwietnia 1911 r. Od kwietnia do października 1911, na krótko, proboszczem zostaje ks. Emil (prawdopodobnie takie imię) Laska. W październiku 1911 parafię obejmuje ks. Franciszek Drozdek, który słynął z wielkiego patriotyzmu. Ks. Drozdek zarządza wołczyńską parafią do końca 1922 r. Opuszcza Wołczyn, a na jego miejsce przychodzi ks. Maksymilian Sauer z Miasteczka Śląskiego. Urząd proboszcza przejął 3 stycznia 1923 r. Za jego kadencji zainstalowano na wieży kościoła trzy dzwony w miejsce zabranych na cele wojenne (przetopiono je) w 1917 r. Następnie ks. Sauer buduje nową, obszerniejszą zachrystię i instaluje w latach 1931-32 ogrzewanie kościoła oraz witraże Serca Bożego i św. Franciszka. Następnie dobudowuje do plebanii salę z piętrem (salę katechetyczną). W 1941 r. kupuje nowe (obecne do dziś) organy, dokupuje działki ogrodowe i powiększa ogród wokół plebanii. Jesienią 1944r. władze niemieckie demontują w kościele NMP 2 dzwony z przeznaczeniem na cele wojenne. Są one międzyskładowane w tartaku A. Runkela przy ul. Dworcowej (obecny plac przedszkola).
Na początku 1945 roku byli robotnicy przymusowi Wołczyna wykupują je za wódkę od Rosjan i wywożą je w strony rodzinne do Mieleszyna koło Opatowa. Stamtąd prawdopodobnie przekazano je dalej. Należy wspomnieć, że do czerwca 1939r. wszelkie poranne nabożeństwa odbywały się w języku polskim, natomiast w godzinach popołudniowych w języku niemieckim. Wszyscy wołczyńscy księża znali i używali języka polskiego, czasem była to gwara śląska. Biskupi wrocławscy też znali i używali język polski. Mieszkańcy Wołczyna byli bardzo tolerancyjni po względem religijnym. Do roku 1945 większość stanowili ewangelicy, następnie katolicy i staroluteranie, w niektórych okresach więcej było osób wyznania mojżeszowego niż katolików. W styczniu 1945 r. przybywają do Wołczyna pierwsi osadnicy z różnych stron Polski, wśród nich były rodziny robotników przymusowych. 4 maja 1945 przyjeżdżają do Wołczyna pierwsi przesiedleńcy ze Wschodu, natomiast 16 czerwca 1945 przybywa również ze Wschodu (z Rokitna), ks. Karol Folt, który zajął ewangelicki kościół obecnie św. Teresy.
Warto w tym miejscu wspomnieć o historii tego kościoła.
Zarys historii kościoła p. w. Św. Teresy w Wołczynie do roku 1945
1588 - Po bitwie pod Byczyną zwycięskie wojska palą Wołczyn. Spaleniu ulega też mały, drewniany, pokatolicki kościółek przy Zaułku Wrocławskim.
1591-1596 - Przy obecnym pl. Wolności wybudowano nowy, drewniany kościółek ewangelicki. Wokół powstaje cmentarz ewangelicki.
1627 - W czasie wojny trzydziestoletniej wojska cesarskie pod dowództwem Albrechta Wallensteina przypadkowo wzniecają pożar Wołczyna, spala się 124 domów, kościół i ratusz.
1637 - Zakończono odbudowę kościoła.
1742 - Kościół otrzymuje nową wieżę o konstrukcji kratowej.
1766 - Pięciu braci Jenczurów rozpoczyna 13 stycznia zwózkę kamieni ze zburzonego w 1461 r. grodu zbójnickiego Johanna von Borschnitza. Na plac budowy zwieziono 150 furmanek kamieni. Kamienie dostarczają też sąsiednie wioski. Drewno na rusztowania pochodzi z lasu miejskiego.
1766 - W dniu 08.07. położono kamień węgielny. Kościół budują kolejno mieszkańcy Wołczyna, Ligoty Wołczyńskiej i Brynicy. Drewniany kościół zostaje obudowany kościołem z cegły.
1768 - W dniu 15.07. zakończono obudowę kościoła murem. Cegła pochodzi z cegielni z Wierzchów, wapno z Polski, drewno z lasów cesarskich okolic Wierzchów.
1771 - Zakończono budowę kościoła. Kościół drewniany zostaje rozebrany i wyniesiony przez drzwi na zewnątrz. W dniu 20.10. ks. Senior Jerzy Piontek (Georg Freytag) poświęca kościół. Koszt budowy wynosi 2800 talarów reńskich.
1822 - Likwidacja cmentarza przykościelnego.
1829 - Rozbiórka wieży kościelnej z roku 1742.
1834 - W dniu 24.04. położono kamień węgielny pod nową wieżę.
1834 - W dniu 23.10. zakończono budowę wieży, założono kulę z dokumentami historycznymi, chorągiew tzw. różę wiatrów. Koszt wybudowania 2586 talarów.
1861 - Gruntowana renowacja i przebudowa kościoła.
1865 - Na wieży założono nowy zegar.
1867 - Poświęcono nowe organy.
1900 - Renowacja i rozbudowa kościoła pod kierownictwem Bernarda Schulza wg planów architekta prof. Johanna Poelziga. Ambona zabytkowa prezentem ks. Bogumiła Ebischa. Koszt przebudowy i renowacji 34064 RM.
1917 - Zabrano 2 dzwony na potrzeby wojenne.
1923 - Założono dzwony stalowe.
1927 - Dalsza obszerna rozbudowa kościoła, montaż nowych organów.
1928 - Wymiana dachu kościoła, wymiana hełmu wież na hełm o nowym kształcie z drewna modrzewiowego krytego blachą miedzianą.
1929-1930 - Założono nowe ogrzewanie kościoła.
1934 - Odnawianie organów.
1945 - Kościół przejmują polscy katolicy - ks. Karol Folt z Rokitna
1945 - Pierwsza katolicka msza w dniu 30 września 1945 r. W okresie kwiecień czerwiec 1945 r. Polskie, ewangelickie nabożeństwa odprawia ks. Karol Klus z Kluczborka.
Z dniem 1 stycznia 1948 r. późniejszy kardynał B. Kominek oddał parafię wołczyńską pod wieczysty zarząd Ojców Kapucynów w zamian za placówkę duszpasterską w Kutkorzu (Marianów), województwo lwowskie, archidiecezja lwowska.

Po objęciu parafii przez oo. Kapucynów Prowincji Krakowskiej w 1948 r. pierwszym jej administratorem został o. SEWERYN WŁADYSŁAW KRYPEL, wikarym ROMUALD JÓZEF SZCZAŁBA (przybył do Wołczyna w grudniu 1947 r.), prefektem katechetą o. JÓZEF STANISŁAW BOROWY. O. ROMUALD administrował równocześnie parafię w Krzywiczynach.
Parafia składała się wówczas, jak mówią źródła historyczne, z nielicznych autochtonów i Polaków przesiedlonych ze wschodnich rubieży Polski a zwłaszcza z Rokitna i okolic. Do parafii należały: Brzezinki, Brynica, Ligota Wołczyńska, Wąsice i Krzywiczyny, kościoły w Wołczynie Matki Bożej i św. Teresy jak również kaplica w szpitalu św. Józefa.
W 1948 r. na miejsce o. ROMUALDA SZCZAŁBY, który odszedł 2 kwietnia do Pławniowic (obecnie Gliwice), do Wołczyna przybył o. LUDWIK ANTONI ŻOŁNIERCZYK dr prawa kanonicznego. Studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Od 25.01.1950 r. zostaje proboszczem (od 1948 do 1950 był wikarym parafii) i sprawuje tę funkcję do 1958 r., a na miejsce o. SEWERYNA KRYPELA przychodzi z Krosna, o. GERARD JÓZEF RYSZ
i do 1958 r. pełni funkcję wikarego parafii.
W 1955 r. sąd przyznaje ostatecznie kościół św. Teresy katolickiej społeczności Wołczyna. W 1957 r. o . JÓZEF BOROWY rozpoczął nauczanie religii w szkole w tym samym roku również przybywa z Krzyża Wielkopolskiego do wołczyńskiej parafii o. TYTUS FRANCISZEK WOJCIECH GORCZYCA. W roku 1958 w świetlicy Opolskich Zakładów Roszarniczych (obecnie Wołczyński Ośrodek Kultury) o. TYTUS przygotował i wystawił przedstawienie „Żywot św. Genowefy”. 16 czerwca 1958 r. został on proboszczem i ten obowiązek pełnił do grudnia 1959 r.
W 1959 r. wykonano polichromię w kościele parafialnym pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP (kościół w stylu neogotyckim zbudowano w l. 1859-1861. Kamień węgielny poświęcono 19.11.1859, a dnia 9.06.1861 kościół został konsekrowany. Polskie kazanie wygłosił wówczas ks. Nalepa. Parafię erygowano w 1862 roku). Założono Sodalicje Mariańskie. Urządzano liczne rekolekcje dla pogłębienia życia religijnego. Obsługiwano także poprotestancki, barokowy kościół pod wezwaniem św. Teresy z 1770-1793, drewniany kościółek barokowy pod wezw. Narodzenia NMP z XVI w. we wsi Brzezinki i kilka innych.

W styczniu 1959 r. długoletnim proboszczem, bo aż do 1973 r. zostaje ERAZM JÓZEF FRANCISZEK KANDEFER. Na przestrzeni tego okresu w Wołczynie pracują (w nawiasie podany okres pobytu w parafii):
o. Józef Stanisław Borowy (1948 - 1961)
o. Aleksy Józef Bałut (1966 - 1977)
o. Wacław Michał Jan Miler (1958 - 1960)
o. Aleksander Mieczysław Władysław Smerecki (1959 - 1961 ; 1970)
o. Hilary Marcin Wilk (1961 - 1964 ; 1967 - 1968)
o. Dominik Marian Władysław Orczykowski (1962 - 1964)
o. Benedykt Gabor
o. Sylwester Marian Polek (1967 - 1968)
o. Wiktor Biegaj
o. Zbigniew Kazimierz Stępkowski (1964 - 1965)
o. Bogusław Tadeusz Lech (1962 - 1965)
o. Klemens Władysław Blajda (1968 - 1969)
o. Waldemar Paryt
o. Krzysztof Franciszek Bierówka
o. Bogusław Stanisław Piechuta (1972 - 1974)
o. Ireneusz Józef Nowak (1970 - 1982)

W tym czasie na miejscu garażu postawiono trzy salki katechetyczne. W 1963 r. odmalowano kościół św. Teresy, przeprowadzono kapitalny remont zabytkowego kościółka i ogrodzenia kościelnego w Brzezinkach, ogrodzono cmentarze w Wąsicach i Brzezinkach. Założono chodniki procesyjne wokół kościołów św. Teresy i Matki Bożej oraz położono posadzkę marmurową w kościele parafialnym i przeprowadzono odgrzybianie kościoła św. Teresy.

W sierpniu 1973 r. proboszczem parafii zostaje o. CZESŁAW WRONA i sprawuje tę funkcję do lipca 1979 r. W tym okresie w wołczyńskiej parafii pracują:
o. Stanisław Żmuda (1976 – 1978)
o. Ewaryst Stanisław Szymon Kutrzuba (1975 – 1976)
o. Bogusław Stanisław Piechuta (1972 – 1974)
o. Aleksy Józef Bałut patrz wyżej
o. Łukasz Czesław Piotr Sokołowski (1974 – 75 ; 1977 – 88)
o. Andrzej Szymon Surkont (1974 – 1977)
o. Ireneusz Józef Nowak (1970 – 1982)
o. Józef Mońko (1977 – 1980)

W 1979 r. kolejnym proboszczem do 1985 r. zostaje o. ELIZEUSZ LUDWIK MARTYNÓW – budowniczy kościoła w Wąsicach. Współpracują z nim:
o. Euzebiusz Józef Kowalla
o. Jan Sochocki (1980 – 1985)
o. Łukasz Czesław Piotr Sokołowski patrz wyżej
o. Ireneusz Józef Nowak (1970 – 1982)

Od 1985 r. do 1991 r. proboszczem w Wołczynie jest o. STANISŁAW ŻMUDA. W tym okresie również pracowali w Wołczynie:

o. Józef Krzaczek
o. Włodzimierz Stanisław Lech (1988 – 1990)
o. Hilary Marcin Wilk (1988 – 1991)
o. Jerzy Marć (1985 – 1988)
o. Jerzy Winiarski (1988 – 1990)
o. Andrzej Mańczak (1988 – 1990)
o. Mariusz Polcyn (1990 – 1993)
o. Krzysztof Kolbusz (1990 – 1993)

Z dniem 1 lipca 1991 r. parafię objął o. ANDRZEJ SOŚNIAK i sprawował tę funkcję do lipca 1997 r. Współpracują z nim w tym okresie:
o. Jeremiasz Ignacy Truś (1991 – 1997)
o. Mariusz Polcyn (1990 – 1993)
o. Jerzy Steliga (1991 – 1992)
o. Krzysztof Kolbusz (1991 – 1993)
o. Euzebiusz Józef Kowalla (1992 – 2007)
o. Roman Andrzej Złotkowski (1992 – 1996)
o. Józef Krzaczek (1994 – 1995)
o. Marek Metelica (1992 – 1995)
o. Zdzisław Duma (1994 – 1995)
o. Tomasz Marek Krawczyk (1995 – 2003)
o. Krzysztof Jan Turek (1995 – 1997)
o. Grzegorz Lucjan Marszałkowski (1996 – 1999)
o. Jerzy Kazimierz Sylwestrzak (1997 – 1999)

W latach 1997 - 2003 proboszczem parafii jest o. TOMASZ MAREK KRAWCZYK.
Współpracują z nim:
o. Euzebiusz Józef Kowalla patrz wyżej
o. Jeremiasz Ignacy Truś patrz wyżej
o. Grzegorz Lucjan Marszałkowski patrz wyżej
o. Bogdan Franciszek Kordek (1997 – 2000)
o. Jerzy Kazimierz Sylwestrzak (1997 -1999)
o. Czesław Wrona (od 1998 r.)
o. Robert Popowski (1999 – 2000)
o. Marian Rafał Bąk (1999 – 2000)
o. Bogusław Henryk Szczygieł (2000 – 2001)
o. Paweł Bogusław Borek (2000 – 2003)
o. Kazimierz Golec (2000 – 2005)
o. Paweł Krzysztof Kurysz (2001 – 2003)
o. Bolesław Józef Kanach (2002 – 2005)
br. Lesław Jan Urbanek (1999 – 2005)

Od 2003 r. parafię objął o. proboszcz ARTUR WOJCIECH POKRZYWA. Bracia współpracujący z nim:
o. Czesław Wrona patrz wyżej
o. Euzebiusz Józef Kowalla patrz wyżej
o. Bolesław Józef Kanach patrz wyżej
br. Lesław Jan Urbanek patrz wyżej
o. Kazimierz Golec patrz wyżej
o. Piotr Leszek Arkuszewski (od 2003 r.)
o. Artur Ziarek (2003 – 2007)
o. Krzysztof Andryszkiewicz (od 2005 r.)
br. Wiesław Jan Marzec (od 2005 r.)
o. Bogumił Kusiak (od 2007 r.)
br. Jarosław Babik (od 2007 r.)

Od 2008 r. parafię objął obecny o. proboszcz Waldemar Korba. Bracia współpracujący z nim:
o. Czesław Wrona patrz wyżej
o. Piotr Leszek Arkuszewski (od 2003 r.)
o. Krzysztof Andryszkiewicz (od 2005 r.)
br. Wiesław Jan Marzec (od 2005 r.)
o. Bogumił Kusiak (od 2007 r.)
o. Antoni Kowalski (od 2008 r.)

Materiały zebrał i opracował: Jerzy Kuras
Opracowanie: Czesława Zabłocka