Dotykam trudnej kwestii. Szczęście nam sprzyja, nie wiemy co to bieda, wszystko jakoś się układa, nic nie brakuje-pozornie, bo jednak ciągle nam czegoś mało,często zapominamy o modlitwie,Mszy świętej w niedzielę no bo weekend trzeba spędzić miło, odpocząć w towarzystwie.
I nagle dotyka nas lub kogoś bliskiego choroba. Dobrze ,jeśli uleczalna, jeśli mija.
Ale często zdarza się choroba przewlekła ,czasem kalectwo i trzeba z tym żyć każdego dnia ze świadomością iż cierpienie skończy się dopiero wraz z życiem. Co wtedy?
Jak to przyjmujemy? Modlimy się, bez skutku, załamania,kryzysy, znów modły, Msze święte w intencji.Ale ratunku ,ani ulgi nie ma.
Zwykle wtedy zostajemy sami, wokoło robi się pusto.
Czy uda się złożyć te cierpienia w ofierze Bogu i żyć z nimi cierpliwie ile przeznaczone? Tylko po co Panu Bogu cierpienie
człowieka? Czy taka ofiara ma jakikolwiek sens?
Nie lepiej to było złożyć w ofierze Panu Bogu wszelkie radości,
powodzenia?

Pan Bóg nie potrzebuje naszego cierpienia. To my go potrzebujemy, bo dopiero wtedy widzimy, że sami sobie nie radzimy, że potrzebujemy pomocy, a najlepszą pomocą jest dla nas Bóg. Dlatego potrzebujemy wtedy szczerej i ufnej modlitwy. W cierpieniu sprawdza się nasza wiara i zaufanie Bogu, jakie ono jest faktycznie.

Krzysiaczek napisał:


zgadzam się z tym twierdzeniem, modlitwa jest potrzebna zawsze i codziennie, nie tylko wtedy, kiedy mam ciężko, ale nawet wtedy,gdy nas rozpiera radość.

Krzysiaczek napisał:


Nie bardzo rozumiem;

Potrzebujemy cierpienia, czy PanA Boga?
Bo jeśli masz na myśli cierpienie, to nie sądzę aby ktokolwiek przy zdrowych zmysłach chciał cierpieć.
Owszem, zdarzają się sytuacje,sama takich doświadczyłam,
gdy dziecko bardzo zachorowało ,modliłam się o zdrowie dla niego a w zamian doświadczenie mnie wg.woli Boga.
A co do dalszej części,to zgoda, nic tak nie hartuje w wierze jak cierpienie, choć bywa że człowiek nie jest w stanie już udżwignąć jego bezmiaru i upada.Dobrze ,jeśli jest w stanie podniesć się i znowu zwrócić ku Bogu.

Cierpienia przeważnie unikamy, boimy się. Jednak nie jesteśmy w stanie go uniknąć i uciec przed cierpieniem. Przez cierpienie i krzyż jesteśmy zbawieni, dzięki Jezusowi Chrystusowi. Nie ma dla nas innej drogi do szczęścia, jak poprzez cierpienie i krzyż. Dlatego napisałem, że potrzebujemy cierpienia, bo ono nas zbliża do Pana Boga. Jest dla nas łaską, trudną, ale konieczną.

Zgadzam się całkowicie z Tobą Ojcze!
Gdyby nie cierpienie w moim życiu to z pewnością byłabym teraz bardzo daleko od Pana Boga. To właśnie ów cierpienie otworzyło mi na Niego oczy i pomogło zrozumieć, że nic bez Niego. Pomimo tego, że często upadam i się buntuję.

Przez Krzyż do Zmartwychwstania